Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Beginings..



Διάβαζα τα παλια μου ποστ.

ποσο με λυπάμαι..
Πόσος πόνος για το τίποτα.. ή μήπως για όλα;

Πόσα άλλαξαν μέσα σε 6 μήνες, και πόσα μείναν ίδια..

Πάλι μαζί. Ο παλιός μου εαυτός θα με έκραζε γι αυτό.
Όμως τη καρδιά δεν την ελέγχεις.
Άλλαξα. και άλλαξες. Και ίσως τελικά έπρεπε να περάσουμε όλα αυτά για να είμαστε μαζί. Για να δούμε τι θέλουμε. Το όνειρο είναι πιο κοντά από ποτέ, σχέδια για μια κοινή ζωή.
Δε ξέρω αν θα πετύχει, όμως το θέλω.

Τα εμπόδια πολλά. Κυρίως στο μυαλό μου. Με πονάνε ακόμα πολλά πράγματα. Και δε μπορώ να στα πω. Ή μάλλον να τα επαναλαμβάνω γιατί ήδη τα ξέρεις. Νιώθω τόσο προδομένη ώρες ώρες. Τόσο ασήμαντη, στην ιδέα ότι έστω και για λίγο, έστω και "αθώα" έβαλες πάνω απο μένα και εμάς το μοναδικό άτομο που σιχαίνομαι. Δε το αφήνω όμως να μας χαλάσει. Όχι πια.
Απλά θέλω χρόνο.
Και να σε αφήσω όπως μου ζήτησες, να μου αποδεικνύεις κάθε μέρα τι ειμαι για σένα..
Για να δούμε λοιπόν. Μέχρι στιγμής το καταφέρνεις..

5 μήνες and counting..Αλλά και για τους δυό μας, στο μυαλό μας, δε χωρίσαμε ποτέ. 3 χρόνια and still counting..

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

6 μηνες..

..τοσο κράτησε το ονειρο..
Αυτα που εγραφα 7 μηνες πριν βγήκαν ολα αληθινά.
Γύρισες. Μετανιωμένος. Πληγωμένος. Και εγώ ήμουν παλι εκει για σένα.
Δεν προχώρησα. Δεν αλλαξα.
Δώσαμε σε όσα νιώθουμε μια δεύτερη ευκαιρία.

6 μήνες.
Τόσο κράτησε. Η ευτυχία μου ειχε ημερομηνία λήξης.
Μια ημερομηνία που δεν ήξερα ότι υπάρχει. 6 μήνες γέλιου, χαράς, έρωτα, ευτυχίας, γκρίνιας, τσακωμού, πάθους. Γεμάτοι όνειρα για ένα κοινό μέλλον. Ένα σπίτι, ένα αμάξι, βόλτες, ταινίες, δουλειά και μια μέρα οικογένεια. Δεν τα έκανα μόνη μου. Τα έκανες μαζί μου. Πολλές φορές μόνος σου μου τα έλεγες. Και εγώ, αφελής όπως πάντα, τα πίστεψα. Τα έκανα σχέδια και όνειρα.

Μονο και μόνο για να με αφήσεις παλι. Να μου πεις οτι κουράστηκες. οτι ξενέρωσες. οτι φρικάρεις. Οτι δεν είσαι εσύ για αυτά. Και με την πρώτη ευκαιρία να με προδώσεις. Να μου κανεις το μοναδικό πράγμα που είχες υποσχεθεί πως δε θα κάνεις. Και έτσι βγηκα από την ζωή σου και προσπαθησα και εγώ να σε βγάλω. Νομιζες πως ήμουν καλά και έτσι έκανες και εγραφες πραγματα που με πλήγωναν. Έκρυβες τις πληγές σου πισω από συζητήσεις και τραγούδια. Και εγώ εδω. Με ενα "γιατι" στα χείλη.

Εχασα.
Πολλά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ενα κομμάτι δικό σου. Σωματικά και συνασθηματικά. Έχασα την εμπιστοσύνη μου. Μεχρι που αρρώστησα. χάθηκα. Και τρόμαξες.
Τρόμαξες τόσο που ήθελες να μου μιλήσεις. Και πάλι κάθησα να σε ακούσω και να σου μιλήσω.
Και στα είπα όλα. Και το μετάνιωσες.

Και είμαι πάλι εδω. Να μετράω λάθη, πληγές και καταστάσεις. Να ζυγίζω τα υπερ και τα κατά. Πως γίνεται ενας έρωτας τόσο μεγάλος και τρελός να μη μπορεί να ευδοκιμήσει; Πως γίνεται να έχω κατι που άλλοι άνθρωποι ψαχνουν μια ζωή και σπάνια το βρίσκουν, και να μη μπορώ να το κρατήσω...
Πως γίνεται να με πληγώνει ο μοναδικός άνθρωπος που λάτρεψα;
Πως γίνεται να σταματήσω να πονάω;

Θα θελα να ήσουν ειλικρινής.
Να ήξερα τι νιώθεις, τι σκέφτεσαι. Να ήξερα τι πραγματικά θέλεις από μένα.
Απλά επικοινωνία; Λυπαμαι αυτό δε μπορώ να στο δώσω. Με σκοτώνει λίγο λίγο. Με κρατάει κολλημένη σε μια κατάσταση που δε βγαίνει πουθενά.

Τι θέλω εγώ; Μια ζωή μαζι σου. Θα το έχω; Όχι. Γιατί; Γιατί ποτέ δε θα μπορέσω να σε εμπιστευτώ ξανα. Ότι σε 6 μήνες δε θα ξαναφρικάρεις. Ότι μια μέρα θα κάνουμε οικογένεια και θα με παρατήσεις. Οτι θα αφήσω τα πάντα για σένα για το τίποτα. Οτι όσα υποσχέθηκες ότι δε θα ξανακάνεις, δε θα ξαναγίνουν.

Λες εισαι κακός άνθρωπος και μου κάνεις κακό. Δεν σκεφτηκες ποτέ να κρατήσεις την ευτυχία που μου έδωσες σαν μέτρο σύγκρισης; Τα βράδυα μας; τα πρωινά μας; τις βόλτες μας; Τις φορές που μαγειρεύαμε και λιώναμε στις σειρές και τις ταινίες; Τα λόγια αγάπης κάθε πρωι που αντικρύζαμε ο ένας το πρόσωπο του άλλου; Τι δεν έκανα για σένα και τι δεν ήταν αρκετό;
Δεν ήμουν ικανη να σε κρατήσω;
Δεν ήμουν άξια να σε έχω;

Δεν με κατηγορώ. Αυτή τη φορά δεν έκανα τα ίδια λάθη. Και αν έκανα καποιες φορές, και αν με πλημμύριζε η ανασφάλεια, ήταν αυτή που εσύ μου είχες προκαλέσει. Και αν σε πλήγωσα ή σε θύμωσα, σου ζητάω συγγνώμη. Νόμιζα ότι κάθε φορά το αφήναμε πίσω. Δεν ήξερα ότι εσύ τα μετρούσες και τα κρατούσες μέσα σου.

Μια από αυτές τις μέρες θα φύγω. Θα φύγω απο κοντα σου μια για πάντα.
Μια απ αυτές τις μέρες θα χαθώ. Θα πάψεις να μαθαίνεις νέα μου και εγώ δικά σου.
Εάν δεν μπορείς να είσαι μαζί μου, θα πρέπει να μάθεις να εισαι χώρια μου. Γιατί σ αγαπάω. Σ αγαπάω όσο δεν έχω αγαπήσει. Σ αγαπάω όπως στις μελό ταινίες που κοροιδεύεις. Σ αγαπάω τόσο που αν μου ζητήσεις να πεθάνω για σένα θα το κάνω δίχως δεύτερη σκέψη.
Μα πρέπει να μάθω να αγαπάω και μένα. Γιατί ο εαυτός μου είναι το μόνο που μου έμεινε πια.
Με αυτόν θα πρέπει να μάθω να ζω. και αν θέλω να με μάθω και να με αγαπήσω, θα πρέπει να το κάνω μακρυά σου. Ξεχνώντας εσένα, εμάς και όσα ζήσαμε.

Δεν θέλω. Τρέμω. Δεν αντέχω στην ιδέα ότι θα με αγγίζει αλλος. Ότι θα γελάω με τις χαζομάρες αλλου. οτι θα με αγκαλιάζει εκείνος όταν κοιμάμαι. Μα δεν γίνεται αλλιως. Ετσι ειναι η ζωη μου είχες πει. Και ότι τα έχεις ξαναπεράσει. Δε μου είπες όμως πως τα κατάφερες. Ισως είσαι πιο δυνατός απο μένα. Ισως δεν αγάπησες ποτέ όσο εγώ.

Δεν ξέρω τι θα γίνει. Το μυαλό μου και η καρδιά μου έχουν γίνει ένα κουβάρι και δε λένε να ξεμπλέξουν. Δεν σκέφτομαι, ή μαλλον δε θελω να σκέφτομαι, τιποτα. Δίνω ένα περιθώριο στον εαυτό μου να μάθει να ζει χωρίς εσένα. Και αν δε τα καταφέρω, ίσως απλά δεν καταφέρω να ζω καν..

Να μάθεις να ζεις.
Και να αγαπάς.
Σου αξίζει η απολυτη αγάπη. Που θα σε κάνει να θέλεις να φτιάξεις τη ζωή σου μαζί της.
Σου αξίζει και στο ευχομαι όσο κι αν με πονάει. Γιατι αλήθεια, ήθελα αυτή η αγάπη να είναι η δική μου..

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

What goes around, comes around..

Βρήκα τη δουλειά μου λίγο καιρό αφού είχαμε αρχίσει να μιλάμε.
Σε αυτό το γραφείο τα έζησα όλα. Τα μηνύματα του έρωτα, τα τηλεφωνήματα της αγάπης, τα νεύρα του τσακωμού, τα δάκρυα του χωρισμού. Το μισώ αυτό το γραφείο. Τη μισώ αυτή τη δουλειά. Γιατί κάθε μέρα που μπαίνω μέσα, έχω αναμνήσεις από σένα και ας μην πάτησες ποτέ το πόδι σου σ αυτόν τον χώρο. Μισώ την τουαλέτα. Γιατί εκεί μέσα κρυβόμουν επι μήνες, κλαίγοντας κρυφά, προσπαθώντας να μη κοκκινήσω, σκουπίζοντας τα μάτια μου, έτοιμη να κατέβω κάτω, να φορέσω το ψεύτικο χαμόγελο του "ναι μωρέ απλά δε νιώθω πολύ καλά σήμερα" και να εξυπηρετήσω τους πελάτες. Σιχαίνομαι και τη διαδρομή. Την ίδια που κάνω 2 χρόνια τώρα, τα πρωινά που πηγαίνοντας μου στελνες καλημέρα και σ αγαπώ. Στο ίδιο γραφείο που μετρούσα μέρες για να σε δω και στο ίδιο υπολογιστή που έψαχνα και έκλεινα εισιτήρια για να έρθω κοντά σου.


Δεν έχω σταματήσει να μετράω. Ένας χρόνος και 20 μέρες απο τον χωρισμό μας.
Ενας χρόνος και 7 ημέρες από την τελευταία φορά που σε είδα. Μήνες ολόκληρους, με ανυπόφορους πόνους σώματος και ψυχής. Κλάμα, παρακάλια. Να μη με αφήσεις. Να προσπαθήσεις. Να κάνεις πράξη αυτό που υποσχέθηκες. Να με αγαπάς και να με κάνεις καλά. Και σα να μην έφτανε αυτό, παίξαμε και το κακό παιχνίδι. Του ποιός θα πληγώσει ποιόν. Ένας χρόνος αρρώστιας, μηνυμάτων, καύλας, βρισιάς, νεύρου, κλάματος.. Γιατί; Πόσα τσιγάρα κάπνισα.. πόσα ποτά ήπια. πόσα τραγούδια άκουσα και τραγούδησα που έλεγαν όσα δεν μπορούσα να σου πω.. Κάνε υπομονή μου έλεγα.. Θα περάσουν μερικοί μήνες και θα το ξεπεράσεις. Πόσο λάθος έκανα. Ποιός θα μου το έλεγε ότι ακόμα θα περίμενα ένα θαύμα.

και το θαύμα ήρθε.. γύρισες.. με κάποιο τρόπο. Να που πεις λόγια όμορφα, πραγματικά. Λόγια που πιστεύουμε και οι δυό. Μα τα πράγματα δεν είναι εύκολα.. Ολα ειναι ίδια μα και διαφορετικά. Πόσο σε φοβάμαι... Πόσο σε θέλω και πόσο φοβάμαι..Να προσπαθήσω τι; Να περάσω τα ίδια; Να υποφέρω ακόμα μια φορά όταν χωρίσουμε ξανά; Να βλέπω το τέλος να έρχεται ακόμα μια φορά και να μη μπορώ να κάνω κάτι; Όλα θα στα συγχωρούσα. Όλα θα μου τα συγχωρούσα. Ότι περνούσε από το χέρι μου θα το έκανα. Αρκεί να έκανες και εσύ μια προσπάθεια. Βαρέθηκα να ακούω πόσο δίκιο έχω. Πόσο λάθος είσαι. Πόσο δεν μου αξίζει όλο αυτό. Βαρέθηκα να ακούω τον οποιονδήποτε να με κρίνει. Να σε κρίνει. Γι αυτό τα γράφω στη γωνίτσα μου. Γιατί κανείς πια δε με καταλαβαίνει. Κανείς μάλλον δεν έχει νιώσει όπως νιώθω εγώ για σένα. Κανείς δε ξέρει τον ανθρωπο που ξέρω εγώ. Κανεις δεν έχει κοιτάξει τα μάτια σου και να νιώσει την ευτυχία που ένιωσα εγώ.

Δεν ξέρω τι θα γίνει. Δεν ξέρω ποιο θα είναι το φινάλε μας. Καλό ή κακό. Σωτηρία ή τιμωρία. Το να είμαι μαζί σου ή χώρια σου. Κανείς δε ξέρει. Αυτό που ξέρω είναι το πόσο σ αγαπώ. Το πόσο δυστυχισμένη είμαι χωρίς εσένα. Το πόσο μου λείπεις και το πόσο τρέμω στην ιδέα ότι δεν υπάρχεις στη ζωή μου. Εσύ.. Ο φίλος μου. Ο άντρας μου. Ο ερωτάς μου. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΥ.

Μακάρι μια μέρα να τα καταφέρουμε. Να ξυπνάω δίπλα σου. να κοιμάμαι στην αγκαλιά σου. Να βλέπουμε ταινίες στο κρεβάτι τρώγοντας αηδίες, να πηγαίνουμε σινεμά και θάλασσα. Να παίζεις μουσική και να σε τραβάω βίντεο γελώντας.. μακάρι να τα ξαναζήσω όλα αυτά μαζί σου.. Μακάρι να αξίζει τόσο που να γίνουν όλα ξανά και σωστά.

Σε θέλω, και σ αγαπώ.. Πάντα.



Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Δεν ξερω..

... απο που να ξεκινήσω πάλι.
Παλι ήρθες.
Πάλι εμφανίστηκες απλά για να με κατηγορήσεις.
Πάλι με έκανες κομμάτια.
Έχω κουραστεί να κλαιω και να σε παρακαλάω να πάρεις μια απόφαση.
Να μου πεις τι θέλεις απο μένα.
Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν από τα χειρότερα πράγματα που έχω ζήσει.
Και εσύ απών. Να μην έχω τον ανθρωπό μου, το στηριγμά μου. Εσύ απλά να λείπεις. Και γυρνάς μόνο για να μου κάνεις κακό.
Δεν έχω γνωρίσει ποτέ κάποιον που να κατάφερε να με κάνει να νιώσω την απόλυτη ευτυχία και την απόλυτη δυστυχία.
Δεν έχω αγαπήσει τόσο ξανά και δεν έχω ζηλέψει.
Τρέμω στην ιδεα να αγγίζεις άλλη. Τρέμω. Και απλά περιμένω τη στιγμή που θα συμβεί.
Ζητάω απεγνωσμένα βοήθεια.
Κανείς δε μπορεί να με βοηθήσει.
Τα όρια του θανάτου μου στενεύουν. Νιώθω ότι τελειώνει σιγά σιγά η ζωη μου.
Το δέρμα μου έχει γεμίσει κηλίδες, αιμορραγώ από παντού και συνέχεια. Δεν τρώω , δεν κοιμάμαι. Όλα είναι μηχανικά. Από το καλημέρα στη δουλειά μέχρι το γέλιο με τη παρέα.
Δεν με πειράζει αν δε με θέλεις πια. Αυτό θα με πονάει αλλά θα το καταλάβω. Το γιατί με βασανίζεις δε μπορώ να καταλάβω.
Δύο λύσεις υπάρχουν. Ή αγάπησε με, στηριξέ με, κερδισέ με από την αρχή ή ασε με μόνη μου και ας υποφέρω. Και ίσως μια μέρα είμαι τυχερή και βρεθεί κάποιος που ότι υποσχεθεί θα το κάνει. Κάποιος που θα με αγαπήσει για όσα είμαι, θα με εκτιμήσει, και θα με κάνει να πιστέψω ξανά. Να γελάσω ξανά. Πολύ δύσκολο πια, μιας και όσα μου έταξες ήταν λόγια της στιγμής.
Πόσες φορές σε υποστήριξα. Ποσες φορες τσακώθηκα με ανθρώπους που δε σε ξέρουν και σε κατηγόρησαν ότι με κατέστρεψες.. Πόσες φορές είπα "Σκάσε, δεν ακούω κουβέντα, μ αγάπησε, δε μου έκανε κακό". Και πόσα βράδυα έκλαψα για το κακό που μου έχεις κάνει τον τελευταίο χρόνο.
Και ακόμα και τώρα, μετά από τόσο πόνο, τόσο κλάμα, τόση αδικία, ΑΚΟΜΑ, δεν έχω ξεγράψει τίποτα από σένα. Δεν έχω ξενερώσει, δεν σε έχω μισήσει, δεν σε εχω ξεγράψει. Αν αυτό δεν είναι αγάπη, δεν ξέρω τι ειναι..
Δεν ξερω τι απόφαση θα πάρεις. Δεν ξέρω καν αν θα πάρεις απόφαση ή απλα θα εξαφανιστείς. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν αντέχω άλλο αυτή τη παράνοια. Ήθελα μια ευτυχία μαζί σου. Και ένα κομμάτι μου κρυφά, πάντα θα την ελπίζει. Αλλά πρέπει να μάθω να αγαπάω και εμένα. Και αν με αγαπάω, πρέπει να φροντίσω να είμαι καλά και ήρεμη. Είτε κοντά σου είτε χώρια σου. Το μόνο που περιμένω είναι μια αποφασή σου. Αλλά να ξέρεις, δε θα περιμένω για πάντα. Αφού δε φρόντισες να με κάνεις εσύ να είμαι καλά, πρεπει να το κάνω εγώ.

Σ αγαπάω, πάντα.


Baby, I'm not made of stone
It hurts
Loving you the way I do
It hurts
When all that's left to do is watch
It burns
Oh baby, I'm not made of stone
It hurts

It hurts the way
That you pretend you don't remember
It hurts the way
That you forget our times together
Like the time
Laid in bed when you said it's forever, baby
I can't, I can't explain no more

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

"Μαμα γιατι κλαιει η κυρια;"

Χθες παλι ακουσα ένα παιδακι να ρωτάει τη μαμά του κοιτώντας με στα μάτια.
"Σουτ" του είπε εκείνη.
Γύρισα το κεφάλι στο τζάμι του τρένου και συνέχισα να κλαίω.
Βλέπεις, μπορεί να έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος αλλα δεν έχουν αλλάξει και πολλά.
Μια μιλάμε μια όχι.
Μια κάνουμε γλύκες μια σφαζόμαστε.
Μια αγαπιόμαστε μια βάζουμε Χ σε όλα.
Και αλήθεια δεν αντέχω άλλο.
Δεν έχει αλλάξει τίποτα.
Δεν έχεις κάνει τίποτα για να μου δείξεις ότι όντως με θέλεις. Και ακόμα περιμένω μήπως μια μέρα φανείς, να μου κανεις εκείνη την έκπληξη που έλεγες.
Αντί αυτού, βλέπω έναν άνθρωπο χειρότερο από αυτόν που άφησα.
Να προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή σε ξένες γκόμενες, ικετεύοντας να του δώσουν σημασία και να καυλαντίσει. Βλέπω έναν άνθρωπο να του φέρεται άθλια εκείνη που απεχθάνομαι και για χάρη της οποίας σπαστήκαμε, και πάλι να είναι απο πίσω της. Ακόμα και εκείνη να απειλεί με αποκαλύψεις.. Πολύ θα ήθελα να μάθω αυτές τις αποκαλύψεις.
Και ύστερα είναι τα ονειρα. Τα γαμημένα όνειρα. Οπως εχθές. που είδα οτι ησουν εδώ, σε είδα για λίγο, τσακωθήκαμε, με αγκάλιασες, ξαπλωσες πάνω μου, με φιλούσες με τόσο πάθος. και μετα σε έχασα. Έτρεχα μέσα στους δρόμους να σε βρω να σε προλάβω μη φύγεις ξανά. Έτρεχα και έκλαιγα. Και όταν σε βρήκα είχα μια αίσθηση χαράς και φόβου ότι δε θα σε ξαναδώ. Και ξύπνησα κλαίγοντας και από τότε δεν εχω σταματήσει.
Είναι πολύ άσχημο αυτό που νιώθω.
Νιώθω ότι δε σε ξέρω καθόλου. Οτι μου κρύβεις απειρα μυστικά. Οτι κάνεις πράγματα μονο και μόνο για να με δεις να υποφέρω. Οτι θα ηρεμησες μόνο αν πεθάνω. Ετσι νιωθω.
Και εγω για σενα.. δεν μπορώ να κανω τιποτα. Δεν μπορώ να προχωρήσω. Τοσοι άνθρωποι που αλλες θα σκότωναν να έκαναν κάτι, με έχουν πλησιάσει και εγώ πιο κρύα και απο τον πάγο. "Λυπάμαι, είμαι αλλου" απαντάω και σκέφτομαι εσενα.
Νιωθω οτι αν ποτέ μιλούσαμε, θα έπρεπε να μιλάω 2 μερες για να βγαλω όλα μου τα παραπονα.
Μα αυτό δε νομιζω να γίνει ποτε. Δε θα μπεις στη διαδικασία ποτε να ερθεις να με δεις. Ουτε το απαιτω. Εξαλλου παντα ενιωθα ότι ήμουν μεγαλο βαρος, κυριως οικονομικο για σενα. Από τη στιγμη που δε θες να δουλευεις και να ζεις με αυτά τα λίγα, εγω ήμουν ένα μεγαλο βάρος.
Δεν ξερω τι θα απογίνω.
Αυτό που ξέρω είναι ότι εδώ και ένα χρόνο δεν είμαι αυτή που ήμουν. Δεν μπορώ να θυμώσω, δε μπορώ να εκδικηθώ, δε μπορώ να γελασω, δε μπορω να ειμαι εγω. Ειμαι ενα μεγάλο, απολυτο, τιποτα. Κενό.
Και κάθε φορά θυμάμαι το πρωτο μας ραντεβου..
-"Δεν είμαι σε φάση για τετοια..είμαι κατεστραμένη από σχέσεις, είμαι περίεργη, δε θέλω να με κάνεις να νιώσω και να εξαφανιστείς"
-"Δεν θα συμβεί αυτό. Μαζί θα τα φτιάξουμε όλα.."
Και σε πίστεψα..

Πρέπει σιγά σιγά να το παίρνω απόφαση. να φτιάξω τη ζωή μου ακομα και αν πιεστω. Ακόμα και με καποιον που δε θελω. Τα παντα αρκει να σταματήσω να σε σκεφτομαι μερα νυχτα.
Τα παντα αρκει να σταματήσω να κλαιω. Τα παντα, μεχρι να βλεπω φωτογραφίες και τζιφακια, και να μη σκέφτομαι εσενα...

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

2017


Περασε ο καιρός..
Σαν χθες που αλλάξαμε τον χρόνο και ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλο καλή χρονιά λέγοντας σ αγαπώ.
Και έναν μήνα μετά, έμεινα μόνη. Υποφέροντας για τους υπόλοιπους 10 μήνες..
10 μήνες με άπειρο κλάμα, ενοχές, πόνο, ψυχοσωματικά, εφιάλτες.
10 μήνες υποκρισίας σε όλους ότι είμαι καλά.
10 μήνες να σε έχω και να μην σε έχω.
10 μήνες που δεν ξέρω τι θα ξημερώσει για μας.

Το 2016 λοιπόν, ναι, για μένα ήταν απαίσιο. Όχι μόνο για μένα κατα κοινή ομολογία βέβαια, αφού φίλοι χώρισαν, απολύθηκαν, πέρασαν φουρτούνες. Ο καθένας με τα προβλήματά του θα μου πεις.

Και περιμένεις το 2017..
Και όλοι εύχονται υγεία και αγάπη σε όλο τον κόσμο.
Ναι, τα εύχομαι αυτά, είναι βασικά εξάλλου.
Αλλά θέλω και κάτι ακόμα.
Θέλω να είμαι εγώ. Να βρω τον εαυτό μου. Να με αγαπήσω ξανά. Να έχω ψυχική υγεία και ηρεμία. Θέλω να γελάω ξανά και να μη κλάψω ποτέ. Θέλω να σε κοιτάω και να χαμογελάω το πρωί. Και θέλω να ακουω πόσο μ αγαπάς. Θέλω να περνάω κάθε μου μερα προσπαθώντας να σε κάνω όλο και πιο ευτυχισμένο. Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου. Να με αγγίξεις, να λιώσω στα χέρια σου. να μου χαιδέψεις τα μαλλιά και να με φιλήσεις.
Και αν δεν μπορέσουμε να τα κάνουμε αυτά, θέλω να μπορέσω να τα αφήσω όλα πίσω μου.
Όσο κι αν με πονάει, όσο κι αν δε θέλω, θέλω να γίνω αυτή που ήμουν.

Ντρέπομαι να σου μιλήσω. Φοβάμαι.
Θα ήθελα όμως να ξέρεις, τώρα, στην εκπνοή αυτού του απαίσιου έτους, ότι μετάνιωσα. Μετάνιωσα για τον τρόπο που σου μίλησα κάποιες φορές, και που είπα πράγματα μόνο και μόνο για να σε πληγώσω. Και θέλω να σου πω πως θέλω να είσαι ευτυχισμένος. Γιατί ασχέτως του πως δείχνεις στους άλλους, εγώ έχω δει τι είσαι. Ένας αντρας με καρδιά παιδιού, που έχει ανάγκη από αγάπη και φροντίδα. Ένα παιδί που νιώθει και αγαπάει με όλη του τη καρδιά. Ένας υπέροχος άνθρωπος που λάτρεψα και λατρεύω και δε θα μετανιώσω ποτέ για όσα έζησα μαζί του.

Συγγνώμη λοιπόν για ότι σε πείραξε, και σε ευχαριστώ για όσα με έκανες να ζήσω.
Σ αγαπώ..

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Γιαγιά

Σημερα γιορταζει η γιαγιακα μου.
Μενει πολυ μακρυα μου και τη βλεπω 10 μερες τον χρονο. Εκτος απο το κλασικο της γιαγιας με τα τελεια φαγητα και τη φιλοξενια, τα απειρα τηλεφωνηματα που τελειωνουν με ενα "αντε με ενα καλο παιδι, να δουμε δισεγγονο απο σενα" κτλ, αυτη η γυναικα, παρολο που δε με μεγαλωσε, ηταν παντα κοντα μου.
Καθε φορα που δεν ειμαι καλα σκεφτομαι να τα παρατησω ολα και να παω εκει, στο χωριουδακι πανω στο βουνο, στην αγκαλια της γιαγιας μου, που οταν ημουν μικρη με κρατουσε εκει, επλεκε τα μαλλια μου, μου ελεγε παραμυθια και μου τραγουδουσε ακαταλαβιστικα, βλαχικα τραγουδια. Καθε φορα, οπως αυτη τη στιγμη που γραφω αυτες τις γραμμές και τρεχουν δάκρυα ποταμια απο τα ματια μου, σκεφτομαι και θυμαμαι τις μερες που βρεθηκα στην αγκαλια της και έκλαψα για σένα. Της εξομολογηθηκα οσα εκρυβα στην καρδια μου. Πως δεν αντεχω, πως δεν το ελεγχω. Πως θελω να παω παρακατω και δεν μπορω. Και εκεινη μου χαιδευε το κεφαλι και μου λεγε το ιδιο πραγμα. "Με τον παππου σου ζουσαμε σε μια καλυβα απο λασπη και πετρες. Δεν ειχαμε βοηθεια απο πουθενά. Αλλα κανεις μας δεν εγκατελειψε. Ημασταν δεμενοι.Δεν μπορεις να κρατησεις κανεναν κοντά σου με το ζορι. Αυτος που θελει να μεινει, θα μεινει. Με καθε κοστος"..

Καθε φορα, στιγμές σαν την τωρινη, σκεφτομαι την γιαγιά μου. και παιρνω κουραγιο. Απογοητευομαι οτι καποια πραγματα δεν ηταν οπως τα πιστευα, αλλα παιρνω κουραγιο. οτι καποια στιγμη, θα ζησω όπως θελω, και καποια μερα, καποιος θα θελει να μεινει μαζι μου. με καθε κοστος. Αυτή τη στιγμη το μόνο που έχω αναγκη ειναι να ξυπνήσω μια μέρα και να μη πονάω. Να μη ποναω που τσακωθήκαμε, που χωρίσαμε, που εγραψες πονηρά πραγματα σε γκομενα, που σε εκανε αντ η αλλη, που με παρατησες, που με εβρισες, που με εθιξες. Θελω να ξυπνησω και να μη νιωθω τιποτα. να μη ποναω αλλο. Να μη κλαιω άλλο.
Αυτή τη στιγμη θελω να βρεθω κοντα στην γιαγιά μου. Να της πω για σένα, και ποσο σ αγαπω. Και μετα να μου χαιδεψει το κεφαλι και να μου πλεξει παλι κοτσιδακια. Να μου πει οτι ολα θα πάνε καλα. Και οτι μου αξιζουν όμορφα πραγματα.